No to dziś parę słów o odmianie nazwisk.
Ogólna zasada jest taka:
Niezależnie od tego czy nazwisko jest polskie czy obce, jeśli jest możliwość odmiany według jakiegoś wzorca (paradygmatu) – robimy to.
Odmiana zależy od:
1. płci
2. narodowości
3. końcówki nazwiska
Poza tym, nazwiska żeńskie odmieniamy wtedy, gdy zakończone są na -a (Kowalska – Kowalskiej).
Jeśli końcówka nazwiska zakończona jest na -owa, -ówna (przymiotnikowa), odmieniamy owe nazwisko tak, jakbyśmy odmieniali przymiotnik. (Jurgielewiczowa – Jurgielewiczowej)
Z nazwiskami żeńskimi problemów nie ma. Pojawiają się one dopiero przy nazwiskach męskich.
Jeśli się da – stosujemy wzorzec.
Te zakończone na spółgłoskę odmieniamy jak wyrazy r. m, np. pan Nowak, pana Nowaka, panu Nowakowi, pan Nowak, pana Nowaka, wyrazy zakończone na -a – jak wyrazy rodzaju żeńskiego: Zyla, Zyli.
Jeśli mowa o nazwiskach obcych, to gdy zakończone są na spółgłoskę, nie stawiamy apostrofu, bo po prostu nie ma takiej potrzeby:
np. Brown – Browna, Brownowi, Brownem.
Nie naruszamy nazwiska, a dodajemy tylko polską końcówkę.
Taka sama sytuacja jest z nazwiskami zakończonymi na -y, a poprzedzonymi samogłoską,
np. O’Malley – O’Malleya
Apostrofu nie stawiamy również przy nazwiskach zakończonych na -e
np. Goethe – Goethego
Apostrof stawiamy przy nazwiskach zakończonych na -e nieme,
np. Moore – Moore’a
Larousse – Larousse’a
Stawiamy go również przy nazwiskach zakończonych na -i lub -y poprzedzonych spółgłoską. One odmieniają się jak przymiotniki. Apostrof stawiamy w dopełniaczu, celowniku i bierniku,
np. Kelly – Kelly’ego, o Kellym
Harry – Harry’ego, o Harrym
Jest jeszcze jeden problem z nazwiskami obcymi, dotyczący -e-
np. Hitler – Hitlera
Ale
Luter – Lutra (nie Lutera)
Hegel – Hegla (nie Hegela)
Są to zwykle nazwiska pochodzenia niemieckiego i nie ma ogólnej zasady dotyczącej ich odmiany. Zwykle wiemy jak odmienić, jednak gdy pojawia się dylemat, należy użyć formy łatwiejszej.
Osobiście najbardziej denerwuje mnie sytuacja, gdy zwykłe, pospolite nazwiska rodzaju męskiego nie są odmieniane, a powinny być. Ale o tym już decydują jego nosiciele.
a nazwisko Miga ?
Z tego co wiem, to się nie odmienia. ;p
Odmienia się.
Pan Miga, Pana Migi, Panem Migą itp.
Jak się odmienia nazwisko Polaszek?? Pozdrawiam
Polaszek, Polaszka, Polaszkowi, Polaszka, Polaszkiem, Polaszku.
A ja proszę o odmianę nazwiska „Bejek”. Czy w ogóle powinno się je odmieniać? Pozdrawiam
Bejek, Bejka, Bejce, Bejkę, Bejką, Bejce
Warowna a jak odmienic taki nazwisko
w rodzaju męskim: Warowna, Warowny, Warowni, Warownę, Warowną, Warownie
no ze tyle roznych odmian jest to wiem ale ktora jest poprawna? „zapraszam ewę warownę? czy ewę warowną?
Karolu, odmieniłam przed przypadki, więc po kolei.
Zapraszam (kogo? co? – B) – Ewę Warowną
Nieładnie nam brzmią niektóre formy, bo się osłuchaliśmy i opatrzyliśmy z brakiem odmian, niestety. Razi mnie brak odmiany, ale chyba to proces nieodwracalny.
a nazwisko Wągiel się odmienia czy nie? Jeśli tak, to jak? Bo słyszałam różne opinie na ten temat
Odmienia się, ale tylko w rodzaju męskim
Wągiel, Wągiela, Wągielowi, Wągiela, Wągielem, Wągielu
Mi też się wydawało, że powinnam na zaproszeniu wszystkich poodmieniać. I chyba – mimmo, że mi rodzina odradza – zaprasze Państwa Pilok – ów, Włoczyk – ów, Król -ów Fritz – ów itp? Nie wiem jednak, jak odmienić … zapraszam Pana (Martić). To chorwackie nazwisko.
Karolino, teoretycznie powinno być Marticia (Martićia?), ale nie jestem, niestety pewna.
Jak odmienić poprawnie nazwisko Modro ?
Tak, jak Mieszko.
mam pytanie 😉 być może pojawiło się podobne, tudzież takie same, ale chciałam się zapytać jaka jest poprawna forma w dopełniaczu nazwiska męskiego kończącego się na -ina.
😉
-iny
sorki w bierniku miało być 😉
-inę 🙂