Prawidłowa forma

Prawidłowa pisownia to:

Prószy

Przykłady poprawnej pisowni

• Za oknem delikatnie prószy śnieg.

• Mąka prószyła się na blat, kiedy zagniatała ciasto.

• Popiół jeszcze prószył z ogniska, chociaż ogień już zgasł.

• Cała ulica była biała, bo śnieg prószył przez całą noc.

Zasada poprawnego zapisu

Czasownik prószyć pochodzi od dawnego słowa oznaczającego „lekko posypywać”, „opadać w drobnych cząstkach” (np. śnieg, mąka, popiół). W języku polskim zapisujemy go przez ó, zgodnie z tradycją zapisu wyrazów pochodzących od form historycznych.

Forma „pruszy” nie istnieje w słowniku języka polskiego.

Jak to zapamiętać?

• Możesz zapamiętać tak:

Trik pamięciowy:

Wyobraź sobie, że śnieg prószy jak mąka z przesiewacza, a nie jak… Prus, czyli autor „Lalki” 
Prószy przez „ó” – bo śnieżek jest lekki, a „ó” jest w środku – jak miękki płatek śniegu.

Ciekawostka językowa

Słowo „prószyć” należy do tych dawnych czasowników, które zachowały się niemal wyłącznie w języku literackim i poetyckim. W codziennej mowie częściej mówimy „sypie śnieg”, ale w literaturze i opisach przyrody „prószyć” ma delikatny, wręcz malarski wydźwięk.

Dodatkowo, „prószyć” ma też znaczenie przenośne – można np. „prószyć siwizną” (czyli mieć pierwsze siwe włosy).